Archive for the ‘dom’ Category

Architektura okresu modernizmu

Jednym z bardziej wpływowych architektów okresu modernizmu był architekt Edouard Jeanneret, bardziej znany pod pseudonimem Le Corbusier, żyjący w latach 1887-1966. W latach trzydziestych dwudziestego wieku zajął się nie tylko projektowaniem budynków, ale także problemami urbanistycznymi. Jego zdaniem rozwiązaniem problemów wynikających ze wzrostu liczby ludności i ze zmniejszaniem się miejsc, które można przeznaczyć pod zabudowę było wznoszenie zamiast domów jednorodzinnych wielopiętrowych bloków. Pierwszym tego typu budynkiem był zbudowany dla około 1600 osób budynek Unite d’Habitation. Idee Le Corbusiera zyskały mocno na popularności w latach po zakończeniu drugiej wojny światowej. Wydawało się wtedy, że prostota i jednolite prefabrykaty, które propagował architekt są gwarancją szybkiej odbudowy zniszczonych w czasie wojny miast. Jednak już pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku idee Le Corbusiera zaczęły wzbudzać społeczną niechęć. Szare i betonowe konstrukcje ludzie postrzegali jako zimne, bezbarwne i anonimowe. Read more »

Architektoniczny styl secesyjny

W końcu XIX wieku narodziła się secesja. Początkowo styl ten wzbudził powszechny zachwyt. Architekci używali do wykończenia elewacji ceramiki, stali, betonu i szkła. Ulubionym motywem architektonicznym tego okresu były wykusze łączące kilka pięter. Fasady budynków stały się malownicze, urozmaicone, zachwycały grą świateł i cieni. Najlepsi architekci tego okresu odsłaniali elementy konstrukcyjne budynków traktując je jako element dekoracyjny. Najbardziej znanym architektem tego okresu jest hiszpański architekt Antonio Gaudi, uznany za najbardziej oryginalnego architekta XIX i XX wieku. Był on autorem własnego stylu architektonicznego stanowiącego odmianę secesji połączoną z konstrukcyjnymi zasadami gotyku. Jego projekty nawiązywały do organicznych form, wykorzystywał również fantastyczne motywy wykonywane z użyciem techniki mozaiki. Dziełem życia Antonio Gaudiego jest kościół pod wezwaniem Świętej Rodziny w Barcelonie. Projektując kościół Gaudi duży nacisk położył na pionowe linie, mające symbolizować połączenia ziemi i nieba. Read more »

Powrót do architektury klasycznej

Architektura końca XVIII wieku i początku wieku XIX przyniosła powrót do architektury klasycznej. Wynikiem tego było powstanie nowego stylu architektonicznego, który przyjęło się nazywać ,,neoklasycyzmem”. Krajem, w którym neoklasycyzm rozwinął się wyjątkowo było wielka Brytania, w której tworzyło trzech wybitnych architektów:Robert Adam, John Nash i John Soane. Robert Adam był pierwszym brytyjskim architektem naśladującym antyczne wzory. Zafascynowany dziełami starożytnego Rzymu wiele uwagi poświęcał wystrojowi wnętrz. Jego budowle były budowlami lekkimi, pełnymi elegancji, a każdy ich detal był projektowany przez niego osobiście. Swój styl stosował zarówno w wielkich i imponujących budowlach, ale też i w skromnych wiejskich rezydencjach. Budowle Johna Nasha zaliczane są do stylu regencji, a jego specjalnością było sytuowanie budowli w pasującym do niej naturalnym otoczeniu, stąd też jego budowle zazwyczaj otaczały piękne parki. Jego dziełem jest między innymi Royal Pavilion w Brighton. John Soane był bardzo wierny wzorom starożytnym. Read more »

Architektura stylu gotyckiego

Zrodzony we Francji w połowie XIII wieku gotyk był zupełnie odmiennym stylem budownictwa sakralnego od dominującego wcześniej stylu romańskiego. Za pierwszą budowlę zbudowaną w nowym stylu uważa się kościół w opactwie Saint Denis niedaleko Paryża. Kościół ten powstał z inicjatywy opata Sugera. Na ukształtowanie się gotyku wpływ miały zmiany, które zachodziły w chrześcijańskim systemie wartości, ale też nowe odkrycia technologiczne. Wznoszenie wyższych budowli było możliwe dzięki zastosowaniu nowych technik architektonicznych czyli ostrego łuku, łuków przyporowych oraz dzięki zastosowaniu sklepienia krzyżowo-żebrowego. Za najbardziej charakterystyczną cechę gotyku uznaje się ostry łuk. Był on bardziej stabilny, pozwalał na dostosowanie wysokości do różnej spadzistości, czego nie można było zrobić w budowlach romańskich, korzystających z łuku okrągłego. Przekształcono również sklepienia, wykorzystując system krzyżujących się żeber, które pozwalały na wypełnienie przestrzeni cienką powłoką kamienną. Read more »

Dom XXI wieku

Dom XXI wieku powinien być domem nowoczesnym, ale także domem do budowy którego wykorzystano ekologiczne materiały oraz powinien być domem energooszczędnym. Moda na domy energooszczędne pojawiła się w Niemczech mniej więcej dwadzieścia lat temu. W Polsce moda ta dopiero zaczyna się pojawiać, ale coraz częściej także polscy architekci projektują domy, które mają być energooszczędne. Warto tutaj wspomnieć, że za dom energooszczędny uważany jest dom, którego roczny koszt ogrzewania nie przekracza 2 tysięcy złotych ( chodzi tutaj o dom, którego powierzchnia wynosi 200 metrów kwadratowych). W energooszczędnym domu cała zużywana energia, a więc energia przeznaczona do jego oświetlenia, zasilania znajdujących się w nim urządzeń elektrycznych oraz służąca jego ogrzaniu powinna być mniejsza o jedną trzecią od energii, którą zużywa dom tradycyjny liczący taką samą powierzchnię. Budując dom energooszczędny musimy zastosować bardzo dobrą izolację dachu, podłogi i ścian. Bardzo ważnym elementem energooszczędnego domu są właściwie dobrane drzwi i okna. Read more »

Bardzo stylowe meble

W latach czterdziestych XIX wieku pojawiły się w Polsce meble w stylu francuskiego króla Ludwika Filipa. Charakterystyczną cechą tych mebli było wykorzystywanie motywów zaczerpniętych z gotyku, renesansu i rokoka, ale także motywów bizantyjskich i tureckich. W Polsce meble te najwięcej elementów zaczerpnęły ze stylu rokokowego. Były to więc meble o falistej, bardzo bogatej linii. Okładziny mebli wykonywano z orzecha, ale też z mahoniu i palisandru. Blaty nocnych szafek najczęściej wykładane były czarnym lub białym marmurem. Wśród kolorystyki obić meblowych przeważały kolory ciemne:szafirowe, bordowe lub zielone. Do ich wykończenia używano pasmanterii. Wśród tych mebli były fotele tak zwane voltairy, o wysokim oparciu, tak zwane medalionowe krzesła z owalnym oparciem, taborety-pufy w całości pokryte tapicerką i rozłożyste kanapy z falistą linią oparcia. Read more »

Popularny styl biedermeier

W XIX wieku w Polsce dominowały meble w stylu biedermeier. Styl ten narodził się w Niemczech, w Polsce występował początkowo pod nazwą stylu korynckiego. Fotele, krzesła czy kanapy wykonane w tym stylu odznaczały się wygodą, były bardzo funkcjonalne. Bardzo często tworzono jednolite komplety salonowe, które składały się z kanapy, dwóch foteli, czterech lub sześciu krzeseł oraz z zaszklonej serwantki do przechowywania srebra lub porcelany. Wśród biedermeierowskich krzeseł oraz foteli bardzo popularne były tak zwane hamburgi, które miały oparcie lekko odginające się do tyłu. Oparcie to wraz w wygiętymi tylnymi nogami tworzyło kształt elipsy. Oparcie składało się z dwóch poziomych i równoległych szczeblinek, które często były intarsjowane, rzeźbione lub toczone. Do ozdoby wykorzystywano motywy roślinne, gwiazdy lub rozety. Hamburgi najbardziej popularne były w Małopolsce. Bardzo popularnymi meblami tego okresu były stoliki, które służyły do gry w karty. Miały one kwadratowy blat pokryty zielonym suknem lub skórą. Read more »

Popularne meble kolbuszowskie

Popularnym rodzajem mebli w XVII-wiecznej Polsce były tak zwane meble kolbuszowskie. Produkowano je w miasteczku Kolbuszowa oraz w okolicznych miasteczkach. Ich cechą charakterystyczną było fornirowanie masywu, który był najczęściej wykonany z dębu lub sosny, wycinaną za pomocą piły, grubą okładziną. Poszczególne, niewielkich rozmiarów płytki układano w ramki lub pasy. W bardziej dekoracyjnej wersji intarsji stosowane były motywy gałązek z kwiatami i liśćmi, wykorzystywano motywy gwiazdy o wydłużonych trójkątnych promieniach, układano również monogramy i herby. Motywy te układano korzystając z kolorowego drewna krajowych gatunków drzew:jasnego jaworu, purpurowego cisu, czarnego drewna dębu, wiśni, czereśni czy gruszy bądź śliwy. Na meble kolbuszowskie składały się łoża, krzesła, stoły i stoliczki, kredensy i szafy, biurka, komody oraz sekretery. Najbardziej popularnym meblem kolbuszowskim było biurko. Powodzeniem cieszyły się również intarsjowane kredensy, które godnie zastępowały gdańskie szafy, Read more »

Siedemnastowieczne polskie meble

Istotnym elementem wyposażenia wnętrz są meble. XVII-wieczne polskie meble cechowała surowość i prostota. Wykonywano je głównie z rodzimych gatunków drewna, czyli na przykład z dębu, sosny, cisu lub jesionu. Były one dekorowane bardzo skromnie metodą snycerską, rzadko ówczesne meble malowano. Używane wówczas stoły i ławy utrzymane były prawie w surowym, gotyckim stylu. W powszechnym użyciu były łoża z tekstylnymi lub wykonanymi z drewna baldachimami. Bardzo popularnymi meblami w tym okresie były tak zwane meble gdańskie, które produkowano przede wszystkim w Gdańsku, ale także i w innych miejscowościach, na przykład w Toruniu. Meble gdańskie początkowo oparte były na hamburskich i amsterdamskich wzorach. Wczesna szafa gdańska to mebel, do którego zrobienia wykorzystane zostało drewno orzechowe. Były to szafy czterodzielne, z surowo wykończonymi pilastrami i obramieniami. Stawiano je głównie w obszernych sieniach dworów lub w salach stołowych. Pod koniec XVII wieku meble te mocno się zmieniły:przybrały barokową, monumentalną formę. Read more »

Modernizm w architekturze

Jednym z bardziej znanych przedstawicieli modernizmu w architekturze jest szwajcarski architekt Edouard Jeanneret, powszechnie znany jako Le Corbusier. Uważał on, że wznoszone budynki należy pozbawić zbędnej ornamentyki i zredukować do podstawowych kształtów geometrycznych. W swoich projektach kierował się pięcioma zasadami, które w historii architektury znane są pod nazwą pięciu punktów Le Corbusiera. Pierwszy z tych punktów, to punkt, który dotyczył systemu wolno stojących podpór, na których architekt umieszczał swoje budynki. Uzyskiwał w ten sposób wolną przestrzeń pod budynkami, która była wykorzystywana na sklepy, ulice czy tereny zielone. Punkt drugi o wolnym rzucie budynku, który nie byłby ograniczany fundamentami i ścianami nośnymi. Punkt trzeci mówił o swobodzie w elewacji, w której otwory okienne mogły być umieszczane w dowolnym miejscu. Read more »

.